Magaderin

ทันทีที่ร่างสูงของฮิบาริแบกอีกฝ่ายขึ้นมายังห้องวีไอพีหรูที่สุดของโรงแรมม่านรูดที่อยู่ในมุมมืดของนามิโมริก็จัดการล็อกประตูห้องทันทีพร้อมทั้งโยนอีกฝ่ายลงบนเตียงอย่างไม่ปราณีและขึ้นคร่อมตัวร่างเล็ก

สึนะนอนตัวสั่นขดตัวราวกับเหยื่อตัวน้อยๆที่รับรู้ชะตากรรมว่าจะถูกขย้ำอย่างน่าสงสาร นัยน์ตากลมโตช้อนขึ้นมองอีกฝ่ายอย่างหวาดกลัว

ฮิบาริข่มตาลงก่อนที่จะสะบัดความรู้สึกเห็นใจอีกฝ่ายลงแล้วกระชากเน้กไท้บนคอของตนขึ้นมามัดข้อมืออีกฝ่ายแน่นเสียจนเจ็บ สึนะสะดุ้งตัวโหยงร้องเจ็บพร้อมทั้งกระเถิบตัวขึ้นหนี แต่ก็ถูกมือแกร่งจับยึดตรึงเอาไว้กับที่พร้อมทั้งกระชากเสื้อผ้าอาภรณ์ที่ติดอยู่บนกายออกจนไม่เหลือสักชิ้นให้ปกปิดความน่าละอาย

“ขอร้องล่ะ ผมไม่ชอบแบบนี้ ไหนคุณบอกว่าปล่อยผมเป็นอิสระแล้วไง ทำไมต้องตามมารังควาญและทำเรื่องที่คุณก็รู้ว่าผมเจ็บช้ำขนาดไหนแบบนี้อีกคุณฮิบาริ!”สึนะแผดเสียงร้องว่าอีกฝ่ายสุดเสียง นัยน์ตากลมโตช้ำคลอหน่วยไปด้วยน้ำตาใส ฮิบาริกัดริมฝีปากตัวเองน้อยๆก่อนที่จะเอื้อมมือไปปลดเข็มขัดและกางเกงของตนออกเผยให้เห็นส่วนที่ชูชันแข็งแกร่งปรากฏแก่สายตา สึนะยันข้อมือที่ถูกพันธนาการแน่นของตนผลักอีกฝ่ายเมื่อรู้ว่าต่อให้พูดยังไงเขาก็ไม่รอดแน่แล้ว

“ทำไมกัน!? กับฉันนายรังเกียจและปฏิเสธ ทีกับมุคุโรหรือผู้หญิงคนนั้นนายกลับยังส่งยิ้มให้มันเสมอ”ฮิบาริกระชากเสียงถามขณะที่มือแกร่งยังคงเคลือบคลานดึงขาเรียวเล็กของอีกฝ่ายลงมาและทาบทับตัวเข้าหาพร้อมทั้งจุมพิตสร้างรอยแดงจ้ำๆไปทั่วซอกคอขาว เพื่อตีตราให้รู้ว่าเขาเป็นเจ้าของร่างของร่างนี้

“อ้ะ! อ่ะ...ย่ะหยุดด พอได้แล้ว”สึนะตะเกียดตะกายเพื่อหลบหนีจากสัมผัสอันรุ่มร้อนตรงหน้าที่เขาไม่ต้องการแม้จะรู้ว่าไม่มีทางชนะคนตรงหน้า

หลังจากสร้างรอยบนเรือนร่างขาวนวลจนพอใจ ฮิบาริก็ขยับตัวลงมายังตำแหน่งที่เหมาะสมพร้อมทั้งกางขาเรียวของอีกฝ่ายออกกว้างจนเผยให้เห็นช่องทางรักสีชมพูที่คับแน่น ไม่ว่ามองกี่ทีเขาก็หลงใหลในร่างกายที่เหมือนยังบริสุทธิ์ผุดผ่องตลอดเวลานี้ แม้ทุกครั้งที่ได้สัมผัสแม้กระทั่งครั้งแรกจวบจนปัจจุบันจะไม่เคยได้รับคำยินยอมจากเจ้าของ แต่ฮิบาริก็ยังดึงดันที่จะทำต่อไปโดยไม่สนใจเสียงร้องขอจากอีกฝ่าย

“ผมทำผิดอะไรเหรอครับ ทำไมคุณถึงต้องทำร้ายผมอยู่เรื่อยไปแบบนี้..”สึนะพูดเสียงตัดเพ้อใบหน้าใสแดงก่ำหยาดคลอไปด้วยน้ำตาเหม่อมองอีกฝ่ายที่กำลังใช้นิ้วที่ชุ่มไปด้วยน้ำของอีกฝ่ายชำแรกผ่านช่องทางสีชมพูทีละนิ้วสองนิ้วจนช่องทางขยายใหญ่พอที่จะรับแก่นกายของตนได้

“อ้ะ! อ่ะ จะเจ็บ ฮึก!”สึนะสะดุ้งตัวแอ่นกายขึ้นทันทีที่แก่นกายของอีกฝ่ายสอดแทรกเข้ามายังช่องทางอ่อนนุ่มของตน ฮิบาริกระตุกกายฝังเข้าไปอีกครั้งจนส่วนนั้นเข้าไปจนสุดก่อนที่จะแช่ค้างไว้เพื่อให้อีกฝ่ายได้ปรับตัว แม้จะเป็นครั้งที่สามแล้วแต่เขารู้ดีว่าร่างกายนี้เป็นยังไง ทั้งบอบบางและไร้ประสบการณ์ ยิ่งเป็นเซ็กซ์ที่อีกฝ่ายไม่ได้ยินยอมมันคงเป็นอะไรที่เจ้าตัวคงไม่อยากจดจำนักหรอก

“อ๊า!~ อ๊ะ อ๊า~”สึนะกรีดร้องขณะที่ข้อมือที่ถูกพันธนาการเสียดสีกันไปมาเพราะต้องการหาที่ระบายความเจ็บปวดที่ได้รับทุกครั้งที่แก่นกายที่ฝังค้างลึกอยู่ในตัวเคลื่อนกระแทกถี่เข้ามา

“พะ..พอ พอแล้ว อ๊ะ!”ร่างเล็กที่เต็มไปด้วยสีหน้าเจ็บปวดปนหฤหรรษ์เอ่ยเอื้อนน้ำเสียงแผ่วเบา ฮิบาริกระแทกกายถี่รัวขึ้นเมื่อใกล้ถึงจุดที่กระสัน ก่อนที่เขาจะเคลื่อนแก่นกายของตนออกมาจนเกือบสุดทางและกระแทกกลับไปหนักๆอีกครั้งพร้อมทั้งน้ำสีขาวขุ่นที่พวยพุ่งเปรอะทะลักออกมาตามช่องทางรัก และร่างสูงก็ฟุบตัวลงทับร่างเล็กอีกฝ่ายพร้อมทั้งหอบหายใจน้อยๆ เช่นเดียวกันกับร่างเล็กที่กำลังกอบโกยเอาอากาศเข้าปอด

“ผิดอะไรอย่างงั้นเหรอ? ถ้านายคิดว่ามันเป็นความผิดล่ะก็...”

“มันคงจะผิดที่นายทำให้ฉันรัก...”

“คงจะเป็นแบบนั้นล่ะมั้ง สึนะโยชิ”ฮิบาริกระซิบเสียงแผ่วเบาข้างหูของอีกฝ่ายที่นอนน้ำตาไหลอาบแก้ม สึนะเบิกตาโตกว้างอย่างตกใจกับสิ่งที่ได้ยินก่อนที่จะหันหน้าขึ้นมาสบกับดวงตาคมของอีกฝ่ายที่ฉายชัดถึงความมุ่งมั่นที่อีกฝ่ายไม่ได้ล้อเล่น แต่...

“ฮึก น่าขำไปหน่อยมั้ยครับ คนแบบคุณน่ะเหรอจะมาหลงรักศัตรูแบบผม อย่าหลอกให้ผมตายใจแบบครั้งก่อนที่คุณเคยทำอีกเลยครับ คุณฮิบาริ”น้ำเสียงหวานพูดเยาะเย้ย ดวงตากลมโตหยาดคลอไปด้วยน้ำตาก่อนที่จะหลับตาลงแน่นเพื่อไล่น้ำตาแห่งความอ่อนแอของตน

ทำร้ายร่างกายผมแล้ว โปรดอย่าทำร้ายหัวใจของผมอีก อย่าเอาหัวใจของผมมาล้อเล่นได้ไหม

รัก... คำว่ารักของคุณ สายตาของคุณ มันเชื่อถือได้แค่ไหนกันงั้นเหรอ?

คุณสอนให้ผมเรียนรู้ถึงความเจ็บปวด ความหลอกลวง ในขณะเดียวกันก็สอนให้หัวใจของผมรู้สึกถึงความอบอุ่น แม้จะรู้ว่ามันไม่มีอยู่จริงเลยก็ตาม

“สึนะโยชิ!”ฮิบาริเปลี่ยนสีหน้าจากอ่อนโยนเป็นขึงขังทันใด เมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมเชื่อเขา เขาก็จนปัญญา ทั้งๆที่คนดื้ออย่างเขากล้าพูดมันออกมาแล้ว แต่กลับถูกอีกฝ่ายกล่าวว่าเป็นวาจาลวงหลอก

“พอสักที ปากคุณว่ารักผม แต่การกระทำของคุณน่ะมันใช่คนที่เขารักกันจริงๆน่ะเหรอ หากคุณอยากได้ร่างกายของผมนักก็เชิญ ทำจนกว่าคุณจะพอใจเถอะครับ ฮึกๆ”สึนะพูดเป็นประโยคสุดท้ายก่อนที่ร่างเล็กจะสะอื้นไห้อย่างหนักจนผล็อยหลับไป ท่ามกลางสีหน้าที่สับสนของฮิบาริที่ไม่รู้ว่าตนควรจะทำอย่างไรต่อไปดี...

จะทำอะไรมันก็ผิดไปหมดในสายตา

มันก็สมควรแล้วนี่นะ กับคนที่เคยทำร้าย...

และยังคงโง่ทำร้ายคนที่ตนรักต่อไปอย่างนี้ แบบเขา...

To be con....

ไปเม้นท์ให้ด้วยนะ ไม่งั้นตอนต่อไปมันจะไม่ตามมา คึหึหึหึ

รูปภาพประกอบฟิคที่วาดก่อนเขียนตอนนี้เสียอีก แรงบันดาลใจ 555 หื่นอ่ะ >///< เขินน